“เขาโซก” คือบ้านของผม…กว่า 35 ปีที่แล้ว เราไม่มีไฟฟ้า ไม่มีรถยนต์ ไม่มีมอเตอร์ไซค์ เราต้องอาศัยอยู่ในป่าและล่าสัตว์เพื่อความอยู่รอด ในเวลานั้น เราพยายามทำฟาร์มของเราเองโดยปลูกผักและเลี้ยงสัตว์เพื่อปรุงอาหาร แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จในป่าฝน สถานการณ์นี้ทำให้ผมมีประสบการณ์ในการเอาตัวรอดในป่าโดยปราศจากอุปกรณ์หรือเทคโนโลยีใดๆ หลังจากนั้น รัฐบาลได้ประกาศจัดตั้งอุทยานแห่งชาติอย่างเป็นทางการ เราไม่สามารถใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้อีกต่อไป เพราะการนำสิ่งของใดๆ ออกจากพื้นที่อุทยานแห่งชาติเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ในขณะเดียวกัน ผมได้พบกับกลุ่มชาวต่างชาติที่มาเยี่ยมชมอุทยานและขอให้ผมเป็นไกด์นำทางเข้าไปในอุทยานและแสดงให้พวกเขาเห็นชีวิตสัตว์ นั่นคือเหตุผลที่ผมมาเป็นไกด์ที่อุทยานแห่งชาติเขาโซก ผมพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเรียนภาษาอังกฤษด้วยตัวเองตลอด 18 ปีที่ผ่านมา ผมยินดีที่จะอธิบายประสบการณ์ทั้งหมดของผมเกี่ยวกับวัฏจักรของป่าฝนให้กับทุกคนที่อยากรู้